مجموعه روایت‌‌هایم از نمایش و نقد و بررسی فیلم‌های «هنر و تجربه» در اصفهان  « مُلفِ گند» و « مدار صفر درجه»  « فیلم‌های آغازین تاریخ سینمای ایران» و « هفت تیرهای چوبی» « باشو غریبه‌ی کوچک»  «من می‌خوام شاه بشم»  « اشکان، انگشتر متبرک و چند داستان دیگر»  « یحیی سکوت نکرد»  « فردا»  «راننده و روباه»  « فیلم‌های کوتاه سیف‌الله صمدیان در مجموعه‌ی تجربه‌های خلاق»  « 316»  « پنج تا پنج»  « جایی برای زندگی» « پریدن از ارتفاع کم»    

هم‌چنان بر طبل‌های کلاندا می‌کوبند...... یا گذر زمان با آدم چه می‌کند؟!  عقیل قیومی:  ییست و پنج سال پس از مرگ لوئیس بونوئل ، خوان لوئیس بونوئل – پسر بزرگ بونوئل – و   ژان کلود کریر – فیلم نامه نویس و دوست صمیمی بونوئل – گردشی را آغاز می کنند به قصد بازیابی مکان هایی که ردپایی از بونوئل را در خود دارند و گذشته به مثابة یک واقعیت تاریخی زنده بر زمان حال سوپرایمپوز می شود؛ و این پرسه زدن ها دست مایه ای می شود برای شکل گیری مستندی دیدنی به نام آخرین فیلم نامه: یاد آوری لوئیس بونوئل. آن چه در ادامه

ما، زاون و آن روزهای زیبا نوشته‌ام به بهانه‌ی درگذشت زاون قوکاسیان که نوروز 94 در ماهنامه سینمایی فیلم منتشر شد را امروز جمعه سی بهمن 94 به بهانه‌ی سالمرگ آن عزیز می‌سپارم به فضای لایتناهی اینترنت! عقیل قیومی محمدی:  اتوبوس‌های شرکت واحد در خیابان مجاور کلیسای وانک ایستاده‌اند تا مردمی را که برای تشییع پیکر زاون قوکاسیان آمده‌اند، به آرامستان ارامنه‌ی اصفهان ببرند. این حجم از آدم‌های ناهمگون که در آن عصر نه چندان سرد ولی دل‌گیر زمستانی جمع شده‌اند، عجیب فکر را به بازی می‌گیرند؛ آدم‌هایی که بسیار